Met z’n allen verantwoordelijkheid nemen voor ons allemaal.

Mijn ego moest even wennen aan het loslaten van alle structuur die ik om mezelf heen had gebouwd, alles wat ik met passie en liefde had opgebouwd; mijn werk, retraites in het buitenland, trainingen, events, workshops maar ook mijn wekelijkse sporten, yoga, vrienden zien, niet meer knuffelen of uit eten, geen massage nemen, nergens koffie drinken…allemaal even niet.

Iets kleins in mij vindt het een beetje spannend, de leegte van het niet weten welke kant dit opgaat en welke gevolgen dit heeft.
Iets groots in mij vindt dit een waanzinnig avontuur en geniet van de ruimte en elke dag wat anders, kom maar op met het avontuur!
En iets wat voelt als de kern in mij, is heel rustig, vol vertrouwen en deze verbinding met mezelf lijkt meer ruimte te krijgen doordat er meer ruimte in mijn agenda is.
Ik geniet ervan om mij te zijn, ik spendeer meer tijd met de mensen die me lief zijn en ik heb veel vaker de slappe lach, ik bel mijn oma elke dag en ik check in bij mijn vrienden.
Via de app vraag ik mijn buren hoe het met ze gaat en zij met mij.
Het raakt me, we zorgen voor elkaar.
We weten het wel, we zijn hier samen op deze aarde en moeten het met elkaar doen, maar dat wordt nu steeds meer voelbaar.

Kunnen we dit ook straks blijven doen? Als deze griepgolf voorbij is?
Laat dit het begin zijn van een nieuwe start in plaats van straks snel terug willen naar onze oude patronen.

Op een bepaalde manier staan we allemaal even op PAUZE.
Laten we deze tijd gebruiken, waarin alles even op pauze wordt gezet om te voelen of dat wat we doen nog klopt, of dat het écht is wat we willen, of word je stiekem blij van wat minder werken en meer buiten zijn? Klopt jouw relatie nog wel nu je meer tijd met elkaar spendeert?
We krijgen ruimte voor een reset.
We kunnen even bijkomen, tijd om te bezinnen om straks met elkaar een prachtige nieuwe start te maken.