En dan de liefde

We denken het allemaal:
Misschien nu nog niet…maar straks…als alles goed is…leven we samen nog lang en gelukkig.
We denken, hopen en/of geloven het ergens allemaal.
Toch zie ik het niet zo vaak.
Ik zie wel samen en ook soms lang, maar gelukkig?

Elke keuze die je maakt, is dat een stap naar jezelf toe of een stap van jezelf af?
Zelfs met ademen stel ik mezelf die vraag. Ga ik ademen omdat ik van een gevoel af wil, of ga ik ademen omdat ik mezelf meer wil toestaan?
Zo kijk ik ook het liefst naar mijn relaties.

Blijf ik bij iemand en zeg ik daarmee ja tegen alles wat er omhoogkomt, waar die ander licht op laat schijnen en wat ik eigenlijk niet wil zien? Of blijf ik bij iemand omdat ik me liever niet alleen, onrustig, zoekend of verlaten wil voelen?
Ga ik weg bij iemand omdat ik mijn pijn niet wil toestaan en niet wil kijken naar mijn oude pijn en de patronen die ik daarom heb opgebouwd en waaraan ik zou kunnen werken?
Of blijf ik bij iemand omdat ik mezelf comfortabel en veilig denk te voelen in de relatie?

En daarnaast, kan ik het idee toestaan dat er niet 1 partner is voor een lang gelukkig leven maar meerdere partners in verschillende fases van mijn leven?
Iets in mij roept NEE, ik wil een man voor altijd en dat we heel lang samen en gelukkig zijn.
Ik moet zelfs hardop lachen terwijl ik dit opschrijf.
Tot nu toe waren mijn partners perfect voor het moment, maar niet voor de verdere weg.

Ik probeer mijn relaties en zeker mijn liefdesrelaties te zien als een mogelijkheid om mijn hart meer te openen naar mezelf en ik merk dat ik daardoor ook meer mijn hart kan openen naar anderen.
Kan ik een open hart hebben naar alle pijn die omhoogkomt of die geraakt wordt in deze relatie?
Laten we niet streven naar geluk, laten we kijken hoe we verbonden kunnen blijven ondanks alles wat er omhoog komt en daar met liefde bij aanwezig zijn.