Wat als het voor altijd zo blijft?

Wat als het voor altijd zo blijft? Zou je dat dan kunnen accepteren?
Ik ben in Lissabon, een prachtige pastelkleurige stad met flarden fado muziek op de achtergrond en ik lig na de lunch zachtjes huilend in bed. Ik ben met één van mijn liefste vriendinnen gezellig een paar dagen weg en ik wil niet dat ze hoort dat ik verdrietig ben. Ik heb haar gezegd dat ik moe was, omdat ik de nacht ervoor zo slecht geslapen had en een half uurtje wilde gaan liggen.

Hoewel het mijn werk is weet ik soms zelf even niet meer hoe het moet, met emoties omgaan. Bij een ander kan ik het vaak makkelijk doorzien wat er aan de hand is, wat ze mogen accepteren, doorvoelen of los mogen laten. Waarschijnlijk zou ik het zo kunnen zien als ik van een afstandje naar mezelf kon kijken. Maar dat lukt me nu even niet. Ik verdrink in mijn tranen en geloof het helemaal.

Ik heb al een paar dagen dat ik me niet zo best voel, er sluimert iets, iets wat ik ongemerkt negeer. De trigger voor dit gevoel was dat mijn ex vertelde dat hij een nieuwe vlam heeft.

Het is niet dat ik hem terug wil, ik heb het tenslotte zelf uitgemaakt en dat is niet voor niets. Ik zoek echt wat anders in een man, hij ziet gewoon niet wat hij heeft laten gaan. Hij gaat bij haar toch nooit vinden wat hij bij mij vindt. Zij heeft niets met spiritualiteit terwijl hij dat zo nodig heeft. En zo ratelt het maar door in mijn hoofd.…Totdat de zin binnenkomt die ik al wel 1000 keer tegen mijn cursisten heb gezegd: Laat het verhaal wat je in je hoofd over de situatie maakt eens los, wat blijft er dan over? Verdriet, een lichte kramp in mijn maag, het gevoel dat ik niet goed genoeg ben. Dát is het. En deze pijn is helemaal van mij. Het heeft niets met mijn ex te maken. Deze pijn ken ik zo goed, hij is er wel vaker in verschillende situaties in mijn leven.

Ik kom huilend de slaapkamer uit. Roos zeg ik, ik wil graag iets met je delen en ik vind het zo vermoeiend en ik schaam me er ook voor. Ik vertel haar hoe mijn ex me nog steeds kan raken. Hoe afgewezen ik me dan voel en alleen. Ik vertel haar ook dat hij niets verkeerd doet. Dat ik hem dankbaar ben dat hij me dit laat voelen. En dat ik hierdoor kan groeien.

Roos zegt: En wat als dit gevoel nou voor altijd blijft? Ik ben even stil…nee dat wil ik niet, zeg ik. Maar wat áls… zegt ze. En ik weet dat ze bedoelt dat ik eerst nog meer mag gaan accepteren dat dit zo is. Deze pijn is van mij, hij hoeft niet weg en ik hoef me er niet voor te schamen.

Liefs!

Deze blog verscheen eerder op de website van De Bewustzijnschool